Return to site

Agape World Ministries

Vandaag maakten we allebei voor het eerst kennis met onze projecten. Rosanne ging aan de slag met de kinderen hier in Nafasi, en ik ging met de boda boda naar Agape Ministries. Omdat al het verkeer hier constant vast staat is het slimmer om met de motortaxi te gaan, een soort jaren ’80 brommer. Wat ik erg leuk vindt is dat er over de prijs van tevoren veel te onderhandelen valt. Dat is hier de normaalste zaak van de wereld zoals in veel andere Afrikaanse landen. Vooral erg laag inzetten zodat je na wat onderhandelen je gewenste prijs bereikt.

Agape heeft twee locaties: een ‘drop-in centre’, waar alle straatkinderen in en uit mogen lopen wanneer ze willen, maar waar ze niet slapen, en een ‘boys home’ waar de kinderen wel slapen. De boys home biedt plek aan ongeveer 15 jongens die hier speciaal voor geselecteerd zijn vanuit o.a. het drop-in centre. Een van de redenen dat de kinderen in het drop-in centre zo goed hun best doen tijdens de lessen is dat alleen de kinderen met de meeste potentie naar de boys home mogen. Ik mocht vandaag assisteren bij de wiskundelessen, en omdat sommige jongeren net van de straat komen en nog nooit op school gezeten hebben is dat erg lastig uitleggen. Gelukkig zie ik bij sommigen al snel vooruitgang door het aanleren van ezelsbruggetjes, maar het moeilijke is dat er de ene dag 20 kinderen in de les zijn en de andere dag bijvoorbeeld maar 8. Hierdoor is het belangrijk om te blijven herhalen zodat ook de kinderen die er niet elke dag zijn mee kunnen komen met de les. Helaas wordt hierdoor niet iedereen uitgedaagd en is het goed als ik af en toe met deze jongens apart ga zitten. Een van de hoofddoelen van dit project is dat er aan de kinderen geleerd wordt dat het leven in een gezin beter is dan het leven op straat, ook al is de vrijheid zo verleidelijk en het leven in een gezin soms vervelend. Ik merk dat de jongens het erg leuk vinden om met me om te gaan wat het voor mij al een stuk minder spannend maakt.

Na een lunch van posho (gemaakt van maiszetmeel) en bruine bonensoep gaan we naar de andere locatie. Ik maak kennis met de kinderen en wordt al meteen voor een leergierig klasje gezet: “You draw picture on the board and we draw on a paper”. Creatief als ik ben (not) begin ik een kaart van het continent Afrika te tekenen en iedereen wordt meteen enthousiast. Met vragen als “Who can show me where Uganda is?!” zijn we een paar uur zoet en lopen we zo alle landen af. Voor hun ben ik ‘Uncle Tom’ en na afloop willen ze dat ik ze een cijfer geef voor hun getekende kaart en spelen we nog een paar spelletjes. Voldaan van deze dag begon ik weer aan de levensgevaarlijke rit door de files van Kampala terug naar ons huisje waar ik samen met Rosanne onze ervaringen uitwisselde…

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly