Het is alweer meer dan een week geleden sinds we iets geplaatst hebben, dus hoog tijd voor een update. We sloten af met het bericht dat Rosanne naar de Ssese Islands ging in Lake Victoria en dat ik in het weekend zou proberen wat activiteiten te ondernemen met Raphaël in Kampala. Rosanne heeft het daar erg naar d’r zin gehad. Het eiland waar ze heen gingen leek op een privé eiland van iemand waar een aantal tenten op werden neergezet. Er was dus niet veel te beleven, maar het eten scheen heerlijk geweest te zijn en de uitzichten mooi.

Ik was de eerste dag dat Rosanne weg was van plan om met Raphaël naar een grote speeltuin te gaan in een buitenwijk in het noorden van Kampala. Inmiddels heb ik een persoonlijke boda-chauffeur waar ik het goed mee kan vinden en waarvan ik weet dat hij erg verantwoordelijk rijdt. Omdat een taxi veel te duur was besloot ik om met hem op de boda boda te gaan. Na een paar keer verkeerd gereden te zijn door buurten waar mijn hart wat sneller van ging kloppen kwamen we aan in een wat rijkere buurt waar een gigantisch speelparadijs stond. Raphaël heeft daar vriendjes gemaakt met wat locals en heeft zich de hele dag vermaakt. Door alle hobbels en de wind viel hij trouwens elke keer in slaap op de boda, onvoorstelbaar. 

Verder hebben we op mijn project afgelopen woensdag een ‘outreach’ georganiseerd. Dit hield in dat we de sloppenwijk van Nalukulongo in gingen om zo veel mogelijk kinderen te vertellen over de activiteiten en de diensten die Agape aanbiedt in hun drop-in centre. Uiteindelijk waren er op die dag zeker 80 kinderen aanwezig. Er werden wonden verzorgd, spelletjes gespeeld en uiteindelijk was er ook voor iedereen een maaltijd en drinken. Deze dag maakte erg veel impact op mij. Op het moment zelf denk je het allemaal goed te kunnen plaatsen wat je ziet, maar ’s avonds in bed kwamen al die beelden weer terug en dacht ik aan een jongen van 12 die we meenamen die high was van de lijm en aan alle jongens die ik had ontmoet en die diezelfde avond weer met elkaar in een hutje moesten slapen waar letterlijk niets in staat, zelfs geen matje of iets. Dat was emotioneel best wel even zwaar. Zo oneerlijk allemaal. 

Het uiteindelijke doel van deze outreach was om meer kinderen betrokken te krijgen bij het drop-in centre wat gerund wordt in hun wijk en het was prachtig om te zien dat er in de daaropvolgende dagen zeker 10 extra kinderen langs kwamen en waarschijnlijk ook zullen blijven komen. Dat leidde er toe dat ik en Frauke, een nieuwe vrijwilliger die die week bij Agape begon, nu ons eigen klasje hebben van kinderen in de leeftijden 3 tot 6 om ze te leren tellen in het Engels en allerlei andere oefeningen met ze te doen. Veel van die kinderen worden niet uitgedaagd en toonden geen emotie op de outreach. Nu zien we ze dagelijks lachen en plezier hebben en dat is prachtig om te zien.

Na een paar intense dagen werd ik vrijdag vroeg opgehaald door een 4x4 busje om op safari te gaan in het Murchison Falls National Park, een natuurgebied in het westen van Oeganda. Dit was georganiseerd door Doingoood en toen ik dit boekte dacht ik dat er vast wel mannen mee zouden gaan, maarnee. Het gezelschap bestond uit 6 andere vrouwen. De rit naar het park duurde zeker 6 uur dus ik moest nog maar zien of ik mentaal in orde zou terug komen.

Onderweg stopte we bij het Ziwa Rhino Sanctuary, oorspronkelijk een re-introductieproject voor de noordelijke witte neushoorn die ernstig met uitsterven bedreigd is en waarvan er in 2006 nog maar 4 van in het wild over waren. De populatie is inmiddels wat gegroeid en ze worden 24 uur bewaakt door een team van 80 bewakers. Het was indrukwekkend om deze dieren van zo dichtbij te kunnen zien en hoopgevend dat deze mooie dieren waarschijnlijk ooit wel weer in het wild kunnen gaan leven.

Vervolgens gingen we door naar het park. Onze chauffeur bracht ons naar het verblijf en omdat dat bij aankomst volgeboekt bleek te zijn mochten we op dezelfde kosten in een veel luxere safari lodge overnachten met uitzicht op de Nijl. De volgende ochtend moesten we voor zonsopgang er uit omdat de dieren in het park dan het meest actief zijn. We waren letterlijk nog geen minuut onderweg met het busje of we stonden al oog in oog met een olifant. Heel gaaf. We hebben de hele ochtend door het park gereden en ik heb echt mijn ogen uitgekeken. Zo’n divers en prachtig landschap met o.a. giraffes, olifanten, buffels, hartebeasts, de ‘Ugandan Cob’, nijlpaarden en heel veel mooie vogels. Adembenemende uitzichten die ik voorheen alleen in documentaires gezien had. Bijzonder om dit zo mee te maken, zittend op een safaribusje met 6 vrouwen.

Vervolgens gingen we naar de Murchison watervallen, waar het park naar vernoemd is. We stapten in een klein bootje en voeren over de Nijl naar de watervallen waar we ondertussen nijlpaarden en nijlkrokodillen tegenkwamen. Toch wel een beetje spannend. We werden onderaan de watervallen afgezet en mochten zelf naar boven klimmen in de bloedhitte en werden eenmaal boven aangekomen weer verrast met adembenemende uitzichten.

De volgende dag moesten we helaas al weer terug en om half 5 ’s ochtends (!) er weer uit , maar we stopten ondertussen nog in Budongo Forest waar we een chimpanzee trekking gingen doen. Het bos wordt gekenmerkt door gigantische mahonie bomen en een aantal chimpansee families. We gingen op pad met een man die al 15 jaar met chimpansees werkt en zelfs hun taal spreekt. Hij wist dus precies wat ze zeiden als ze met elkaar communiceerden, heel bizar. Na drie uur rond te hebben gelopen helaas geen chimpansees bij ons op de grond gezien maar wel veel hoog in de bomen. Opnieuw een bijzondere ervaring. Na weer een lange rit terug was ik compleet gesloopt, maar dit was echt een once-in-a-lifetime experience die ik voor geen goud had willen missen.

Nu begint het echte leven weer.

Ik ga trouwens zometeen ook wat foto’s uploaden op Facebook, check iets. 

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly