Return to site

Nafasi

De eerste dag vond ik lastig. Niet per se vanwege de ‘cultuur shock’, maar meer door alles wat ik voor m’n gevoel ineens moest missen. Ik ben hier heel eerlijk over. Ik miste absoluut de luxe van thuis. Alles gaat net een beetje anders en net wat lastiger dan je gewend bent en daar moest ik even doorheen. Heeft maar een dag geduurd en toen vond ik m’n weg al wat beter. Het project waar ik zit is niet zoals ik had verwacht. Of in ieder geval het gevoel is niet zoals ik had verwacht. Ik dacht dat ik in tranen zou zijn wanneer ik deze zielige kindjes zou zien, maar dat was niet zo. Ze zagen er prima en gelukkig uit. Ik voelde zeker pijn bij de gedachte dat deze kinderen allemaal achtergelaten waren door hun ouders, maar ze werden hier goed en liefdevol verzorgd en dat nam toch een beetje van die pijn weg.

Ze worden verzorgd door de ‘aunties’, dat zijn de Oegandese vrouwen die hier dag en nacht zijn om de zorg voor de kinderen en het huis op zich te nemen. Wij als vrijwilligers zijn er vooral om de aunties te helpen. Toch merk je dat de manier van zorgen heel anders is dan dat wij dat zouden doen. Ze zijn hier veel harder voor de kinderen en de prioriteiten liggen wat anders. We mochten de kinderen bijvoorbeeld niet oppakken als ze huilden omdat ze niet wilden dat de kinderen daar aan zouden wennen. Anders moeten zij de kinderen steeds optillen wanneer ze huilen als wij er straks niet meer zijn. Ik snap wel wat ze bedoelen, maar ik houd me er niet altijd aan. Ik ben hier om liefde en aandacht te geven en dat ben ik dan ook van plan te doen.

Dag 2 was moeilijker. De social worker van Nafasi gaf onder andere mij de opdracht om de dossiers van de kinderen uit te zoeken en te ordenen. Toen ik deze las kwam het pas echt binnen wat hier gebeurt. Moeders die hun baby van 2 weken op de markt achter laten, een moeder die door een ongeluk is omgekomen en de vader zomaar is weggegaan en het kind in huis liet liggen. Een buitenechtelijke tweeling die werd verstoten en in en uit hun gezin en opvang gingen, dit alles terwijl ze nog maar 5 zijn. Zoveel afschuwelijke scenario’s waar ik me niets bij voor kan stellen. De social worker vertelde over het proces om voor deze kinderen een nieuw thuis te vinden. Ze beginnen bij het zoeken van familie van het kind. Vaak lukt het om het kind terug te plaatsen bij de moeder of een oma. Vaak lukt dat ook niet. Dan wordt er gekeken naar de optie voor een pleeggezin in Oeganda. Als dat ook niet lukt kijken ze naar adoptie buiten Oeganda. Het erge is alleen dat de Oegandese regering het niet altijd eens is met dat de kinderen naar het buitenland gaan. Ze vertellen de ouders dan allemaal verhalen en redenen waarom ze niet moeten instemmen met adoptie. Ze zeggen bijvoorbeeld dat de kinderen verkocht worden of dat ze voor experimenten gebruikt gaan worden en dat het tehuis alleen maar geld probeert te vangen. Hierdoor gebeurt het vaak dat een adoptie proces heel lang duurt en heel moeilijk verloopt. De tweeling bijvoorbeeld, waar ik het net over had. De moeder kan niet voor de kinderen zorgen en wil ze ook niet terug nemen. Een Oegandees pleeggezin konden ze ook niet vinden omdat de meisjes te oud zijn en omdat ze niet gescheiden kunnen worden, maar toen er iemand kwam die de meisjes wilde adopteren heeft het gerechtshof zo in de weg gezeten dat het uiteindelijk niet door mocht gaan. Deze twee prachtige meiden zitten nu al 2 jaar bij Nafasi terwijl de maximale verblijfsperiode 6 maanden is.

Hoe meer dossiers ik bekeek hoe harder de realiteit werd en hoe anders ik keek naar al deze gezichtjes.

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly